«وداع با اسلحه» یکی از مشهورترین رمان‌های ارنست همینگوی است که نخستین بار در سال ۱۹۲۹ منتشر شد. این اثر با الهام از تجربه‌های نویسنده در جنگ جهانی اول، تصویری انسانی از زندگی در دوران جنگ و تأثیر آن بر احساسات و تصمیم‌های فردی ارائه می‌دهد.

فردریک هنری، شخصیت اصلی داستان، آمریکایی جوانی است که در جبههٔ ایتالیا به‌عنوان رانندهٔ آمبولانس خدمت می‌کند. آشنایی او با کاترین بارکلی، پرستاری انگلیسی، به رابطه‌ای عاشقانه می‌انجامد؛ رابطه‌ای که در میان آشفتگی جنگ، برای هر دو معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. اما شرایط جبهه و تحولات پیش‌بینی‌ناپذیر، آن‌ها را با انتخاب‌هایی دشوار روبه‌رو می‌کند.

همینگوی در این رمان صرفاً به شرح رویدادهای جنگی نمی‌پردازد؛ او نشان می‌دهد که چگونه جنگ می‌تواند باورهای انسان را دگرگون کند و احساس امنیت، وفاداری و امید را به چالش بکشد. در برابر خشونت و بی‌ثباتی جهان بیرون، عشق به پناهگاهی شکننده تبدیل می‌شود؛ پناهگاهی که شخصیت‌ها می‌کوشند از آن محافظت کنند.

نثر موجز و کم‌پیرایهٔ همینگوی، از ویژگی‌های شاخص اثر است. نویسنده به‌جای توضیح مستقیم همهٔ احساسات، بسیاری از آن‌ها را از طریق گفت‌وگوها، رفتار شخصیت‌ها و جزئیات موقعیت‌ها منتقل می‌کند. همین شیوه، به داستان عمق عاطفی می‌بخشد و به خواننده اجازه می‌دهد معنای رویدادها را شخصاً دریابد.

«وداع با اسلحه» انتخابی مناسب برای علاقه‌مندان به ادبیات کلاسیک جهان، رمان‌های عاشقانهٔ جدی و داستان‌هایی دربارهٔ جنگ و تجربه‌های انسانی است؛ اثری که عشق و فقدان را در کنار هم قرار می‌دهد و دربارهٔ شکنندگی آرامش در جهانی ناپایدار تأمل می‌کند.